Engelse alant

Engelse alant, of Inula britannica, is een plant die in de bloeiperiode van juli tot september een waardevolle voedselbron kan zijn voor wilde bijen, hoewel de nectar- en pollenwaarde beperkt zijn. De bloemen trekken toch enkele soorten solitaire bijen en hommels aan die profiteren van de beschikbare bron, vooral in gebieden waar andere bloeiende planten schaars zijn. Zweefvliegen worden ook aangetrokken tot de bloemen en spelen een rol in de bestuiving.

De ecologische waarde van Engelse alant ligt in de diversiteit die het toevoegt aan een tuin of natuurlijk gebied. Het voorziet in nectar en pollen voor een breed scala aan insecten, wat bijdraagt aan de biodiversiteit. Zelfs met een lagere nectarwaarde heeft deze plant een rol in het ondersteunen van wilde bestuivers, vooral wanneer hij gecombineerd wordt met andere planten met hogere nectar- en pollenwaarden.

Voor honingbijen biedt de Engelse alant slechts beperkte aantrekkingskracht, gezien zijn nectarwaarde van 1 op 5 en pollenwaarde van 1 op 5. De bijen kunnen de bloemen bezoeken, maar de plant is niet de meest efficiënte bron van voedsel. Toch kan hij in periodes van bloeischaarste nuttig zijn voor bijen.

De stuifmeelkleur van Engelse alant is geel, wat herkenbaar kan zijn in de korf. Honingbijen kunnen deze plant bezoeken tijdens zijn bloeiperiode van juli tot september, maar imkers zullen waarschijnlijk meer aandacht besteden aan andere, rijkere nectarbronnen in die periode. Het is echter altijd een goed idee om een gevarieerd aanbod aan planten te hebben om het voedselaanbod van bijen te ondersteunen.

Engelse alant groeit het beste op vochtige, goed doorlatende gronden en gedijt goed in volle zon tot halfschaduw. Het is een meerjarige plant die de voorkeur geeft aan een neutrale tot licht zure bodem. De plant kan zich verspreiden en vormt zo na verloop van tijd grotere pollen.

De beste planttijd voor Engelse alant is in het voorjaar of in het vroege najaar. Vermeerdering kan plaatsvinden door de plant in het voorjaar te delen of door zaden te zaaien. Engelse alant is winterhard en kan de koude seizoenen goed doorstaan zonder extra bescherming.

Engelse alant heeft een gematigde waterbehoefte en moet regelmatig water krijgen, vooral tijdens droge periodes om te voorkomen dat de grond volledig uitdroogt. Bemesting is niet strikt noodzakelijk, maar een jaarlijkse toepassing van organische meststof in het vroege voorjaar kan de groei bevorderen.

Snoeien is meestal niet nodig, maar het verwijderen van dode bloemen kan de bloei verlengen en de plant netjes houden. In de herfst kunnen afgestorven stengels tot aan de grond worden teruggesnoeid om ruimte te maken voor nieuwe groei in het volgende voorjaar. Zorg ervoor dat de plant niet te dichtbij andere planten staat, zodat hij voldoende luchtcirculatie heeft om ziekten te voorkomen.